یادداشت:سیده مریم افضلی خبرنگار پایگاه خبری تحلیلی لیجار

در سال‌های اخیر، تفکیک نانوایی‌ها به دو دسته یارانه‌ای و آزادپز، با این فرض منطقی انجام شد که گروه دوم با تأمین آرد با نرخ آزاد، ضمن رقابت در قیمت‌گذاری، تمرکز خود را بر ارتقای کیفیت، تنوع و خدمات‌رسانی بهتر به شهروندان معطوف کنند.

اما آنچه امروز در عمل و در سفره‌های مردم مشهود است، زنگ خطری جدی را به صدا درآورده است: بسیاری از نانوایی‌های آزادپز، با این تصور اشتباه که آرد آزاد به معنای فعالیت در جزیره‌ای مستقل و بی‌قاعده است، از استانداردهای کیفی فاصله گرفته و نانی بی‌کیفیت را با نرخ‌های گزاف به دست شهروندان می‌رسانند.

باید یادآور شد که نان، حتی اگر با آرد آزاد پخته شود، یک کالای اساسی، استراتژیک و حیاتی است؛ نه یک کالای لوکس و تجاریِ بی‌تأثیر بر معیشت عمومی.

استفاده از آرد آزاد به هیچ وجه به معنای سلب مسئولیت حاکمیتی دستگاه‌های نیست و قیمت آزاد، مجوزی برای عرضه محصول نامرغوب، کم‌فروشی، رعایت نکردن نکات بهداشتی یا بی‌توجهی به حقوق شهروندی نیست.

نظارت فرمانداری بر نانوایی‌های آزادپز، دخالت در کسب‌وکار مشروع نیست، بلکه صیانت از حقوق مصرف‌کننده‌ای است که چاره‌ای جز خرید این کالای حیاتی ندارد.

بازرسی‌های مستمر، کنترل وزن چانه، بررسی کیفیت پخت، نظارت بر رعایت بهداشت محیط و برخورد قاطع با واحدهای متخلف، وظیفه‌ای ذاتی است که نباید زیر سایه عنوان آزادپز به فراموشی سپرده شود.